ΤΡΙΧΟΠΤΩΣΗ ΟΡΜΟΝΕΣΟι ΟΡΜΟΝΕΣ που προκαλούν την ανδρογενετικού τύπου αλωπεκία είναι οι αντρικές ορμόνες που ονομάζονται ανδρογόνα. Στο ερώτημα: (πως τα ανδρογόνα προκαλούν,ΤΡΙΧΟΠΤΩΣΗ φαλάκρα;) η απάντηση δεν είναι απόλυτα γνωστή. Φαίνεται ότι τα ανδρογόνα αντιδρούν πάνω σε συγκεκριμένες πρωτεΐνες που ονομάζονται υποδοχείς και βρίσκονται πάνω στην μεμβράνη των κυττάρων ή μέσα στα κύτταρα των τριχοθυλακίων.  Άλλωστε όλες οι ορμόνες λειτουργούν περίπου με αυτό τον τρόπο.

Διαφορετικοί τύποι ανδρογόνων μπορεί να επηρεάσουν ένα συγκεκριμένο τριχοθυλάκιο αλλά παράλληλα και διαφορετικοί τύποι τριχοθυλακίων σε διαφορετικές περιοχές του σώματος επηρεάζονται από το ίδιο ανδρογόνο με διαφορετικό τρόπο το καθένα. Για παράδειγμα οι τρίχες που βρίσκονται στο στήθος ενισχύονται από την δράση των ανδρογόνων ενώ οι τρίχες που βρίσκονται στο τριχωτό της κεφαλής αδυνατίζουν και επηρεάζονται αρνητικά από την δράση των ανδρογόνων.

Δύο είδη ανδρογόνων ενοχοποιούνται για την ανδρογενετικού τύπου αλωπεκία. Αυτά είναι η τεστοστερόνη και η διυδροτεστοστερόνη. Η διυδροτεστοστερόνη είναι παράγωγο της τεστοστερόνης.
Το ένζυμο που ονομάζεται 5-alpha reductase μετατρέπει την σχετικά αδρανή τεστοστερόνη σε μία πιο ισχυρή ορμόνη που είναι η διυδροτεστοστερόνη. Το ένζυμο αυτό βρίσκεται γύρω και μέσα στο τριχοθυλάκιο, ειδικά στην θηλή του τριχοθυλακίου. Όταν παραχθεί διυδροτεστοστερόνη προσκολλάται στον ορμονικό υποδοχέα που βρίσκεται μέσα στα τριχοθυλάκια και ασκεί την ισχυρή του δράση που φέρνει σε πτώση των μαλλιών. Στους ίδιους υποδοχείς μπορεί να προσκολληθεί και η τεστοστερόνη αλλά αυτή έχει πιο ασθενή δράση όσον αφορά την τριχόπτωση.

Η επίδραση των δύο ορμονών πάνω στους υποδοχείς του θύλακα δημιουργούν απώλεια μαλλιών σε συγκεκριμένες περιοχές. Η απώλεια μαλλιών γίνεται σταδιακά. Καταρχήν έχουμε μία μείωση του χρόνου που διαρκεί η ζωή της τρίχας. Η αναγενής φάση μειώνεται, ενώ η καταγενής και η τελογενής φάσεις παραμένουν ίδιες σε διάρκεια. Κατά αυτόν τον τρόπο αυξάνεται το ποσοστό των θυλάκων που βρίσκονται σε φάση ανάπαυσης. Για παράδειγμα ενώ στην φυσιολογική τριχοφυΐα οι θύλακες που βρίσκονται σε τελογενής φάση είναι περίπου το 10% ανά πάσα στιγμή, στην περίπτωση της ανδρογενετικού τύπου αλωπεκίας σιγά σιγά το ποσοστό αυτό αυξάνεται έως το 20% των συνολικών θυλάκων να βρίσκεται σε τελογενή φάση. Οι θύλακες που έχουν το πρόβλημα παράγουν τρίχα η οποία είναι μικρότερη σε μήκος και διάμετρο και οι οποίες πέφτουν πριν προλάβουν να αποκτήσουν αρκετό μήκος. Κατά αυτό τον τρόπο έχουμε τρίχες λεπτές οι οποίες αναπτύσσονται μεν αλλά πριν προλάβουν να αποκτήσουν μία ικανοποιητική διάμετρο και μήκος έρχεται η στιγμή που πέφτουν και ξαναρχίζουν από την αρχή.
Θα μπορούσε να γεννηθεί η απορία γιατί ενώ σε ένα άτομο το ίδιο αίμα και οι ίδιες ορμόνες φτάνουν σε όλες του τις τρίχες παρόλα αυτά κάποιες πέφτουν και κάποιες όχι. Η απάντηση σε αυτό δεν είναι σαφής όμως υπάρχουν διάφορες υποθέσεις εκ των οποίων οι πιο σημαντικές είναι οι εξής:
1) στην περιοχή όπου υπάρχει αυξημένη τριχόπτωση ενώ τα ανδρογόνα που φτάνουν είναι ίδια με τις άλλες περιοχές εκείνο που δεν είναι ίδιο είναι ο αριθμός των υποδοχέων δηλαδή κάποιες τρίχες έχουν περισσότερους υποδοχείς και επομένως συμπεριφέρονται σαν να υπήρχαν περισσότερες ορμόνες που δρουν πάνω σε αυτές.

2) Στα φαλακρά άτομα η ευαισθησία που έχουν οι θύλακες στους υποδοχείς των ανδρογόνων είναι υψηλότερη επομένως και πάλι ο θύλακας λειτουργεί σαν να είχε περισσότερες ορμόνες να τον επηρεάζουν.

3) Η παρουσία του ενζύμου 5-alpha reductase είναι υψηλότερη στις περιοχές που υπάρχει απώλεια μαλλιών και επομένως μετατρέπει περισσότερη τεσοστερόνη σε διϋδροτεστοστερόνη. Όπως προείπαμε η διϋδροτεστοστερόνη είναι πιο ζημιογόνος για την τρίχα.